Minne en Dixy

Eerder dit jaar hadden we bijzonder bezoek: Zamo en Thando waren een paar dagen bij ons te gast. We kennen deze twee dames uit de Drakensberg inmiddels al ruim 20 jaar. In die jaren hebben we hen, waar mogelijk, een steuntje in de rug gegeven bij hun opleiding en in het leven. Inmiddels zijn ze uitgegroeid tot twee zelfstandige, sterke vrouwen die hun eigen weg gaan.

We hebben heerlijk gegeten, met uitzicht op een olifant, niet te verwarren met de man in het blauwe shirt, dat is Minne. Er werd gelachen, geproost en natuurlijk uitgebreid genoten van de heerlijke lunch. Precies zo’n dag waarop alles even klopt.

Voor Thando, de dame in de witte jurk, was het bezoek extra bijzonder, want zij vierde haar verjaardag. Dat lieten we natuurlijk niet ongemerkt voorbijgaan. Met een feestelijke lunch, een heerlijk toetje met een persoonlijke boodschap en een toost op het leven maakten we er een speciale dag van.

Eerder dit jaar hadden we bijzonder en vertrouwd bezoek in huis: Zamo en Thando, twee dames uit de Drakensberg die we al 20 jaar kennen. In die tijd zijn ze voor ons uitgegroeid tot meer dan bekenden, we noemen ze met liefde onze ‘dochters’.

Zamo en Thando leerden we kennen toen ze nog jong waren. Door de jaren heen hebben we ze een steuntje in de rug gegeven waar dat kon, op het gebied van school, studie en soms gewoon wat praktische hulp. Maar de echte kracht komt van henzelf: ze zijn opgegroeid tot zelfstandige, warme vrouwen met een sterke eigen weg.

Tijdens hun bezoek werd er gelachen, bijgekletst en gegeten. We genoten van de gesprekken, de rust en het samenzijn.

Thando, de dame in de witte jurk, was jarig, en dat vierden we met een klein feestje. Ze straalde. En wij ook.

Dankzij shirtjes van CDN uit Driebergen kan er in de Drakensberg weer een nieuw voetbalteam het veld op. Dixy en Minne hebben ze persoonlijk uitgedeeld, en de jongens straalden van oor tot oor.

Bedankt donateurs, de voetballertjes zijn er enorm blij mee!

We hebben er natuurlijk wel bij gezegd: “Als jullie er zó uitzien, dan rekenen we wel op het kampioenschap hè!” 😉

Minne geeft keeperstraining:

Onlangs maakten we een bijzondere reis naar Malawi, het geboorteland van een goede vriend van ons. Met deze vriend, die we in Zuid-Afrika hebben leren kennen en inmiddels al jaren een beetje op weg helpen, hebben we door Malawi getrokken. Wat volgde was een indrukwekkende tocht naar een land dat anders is dan Zuid-Afrika, maar tegelijk veel herkenning oproept. Een land dat weinig heeft, maar veel geeft.

Een ander ritme, een ander vervoermiddel

Al meteen bij aankomst werd duidelijk dat Malawi nog een stuk armer is dan de regio waar wij in Zuid-Afrika wonen. Het dagelijks vervoer bestaat hier uit ossenwagens, oude brommertjes en fietsen volgeladen met alles wat je maar kunt bedenken, van hout tot water, van mensen tot suikerriet.

Wat ons raakte, was de pure armoede. Eten is schaars, en op veel plekken zagen we kinderen en volwassenen de hele dag kauwen op suikerriet. Er is vaak simpelweg geen geld voor een fatsoenlijke maaltijd. Tegelijkertijd was de sfeer vriendelijk, en voelde niemand zich te trots om hun situatie met ons te delen.

Zelfredzaamheid in eenvoud

We bezochten ook een kleinschalige bakstenenfabriek, waar mensen met eigen handen bouwmateriaal maken voor hun huizen. Geen machines, geen helmen, maar modder, zon en spierkracht. De bakstenen worden op rijen in de zon gelegd en later gestapeld tot ovens, waarin ze worden gebakken op houtvuur. Diezelfde stenen gebruiken ze om hun huizen te bouwen, met trots en zonder subsidie.

De arbeidsmigranten van Zuid-Afrika

Veel Malawiërs verlaten hun land om werk te zoeken in Zuid-Afrika. In feite zijn zij de arbeidsmigranten van zuidelijk Afrika, net zoals Polen of Roemenen dat in West-Europa zijn.

Ze laten hun families achter, reizen duizenden kilometers, en nemen vaak zwaar werk aan in de bouw, de mijnbouw of op boerderijen. Onze vriend is daar één van. En net als velen van zijn landgenoten stuurt hij geld terug naar huis, soms het enige inkomen voor een heel gezin.

Een land met een warm hart

Malawi staat bekend als “the Warm Heart of Africa”, en dat is geen cliché. De mensen zijn oprecht vriendelijk, nieuwsgierig en gastvrij. Er is weinig bezit, maar veel hartelijkheid. En dat laat je niet onberoerd.

We verlieten Malawi met respect, dankbaarheid en het gevoel dat we iets mochten meemaken wat je niet in reisgidsen terugvindt.

Afrika roept bij veel mensen beelden op van zon, droogte en warmte. Maar wie dat denkt, is nog nooit in de Drakensberg in de winter geweest. Want ook hier – in het oosten van Zuid-Afrika – kan het koud zijn. Echt koud.

Kort geleden vroor het bij onze familie in de bergen maar liefst vijf graden onder nul. Er viel zelfs sneeuw. Geen dun laagje poeder, maar echte vlokken die bleven liggen. De heuvels kleurden wit, en kinderen renden naar buiten om sneeuwballen te gooien – vaak voor het eerst in hun leven.

Voor ons blijft het een vreemd, maar prachtig gezicht: traditionele ronde hutten met rieten daken, omringd door een landschap dat meer aan Oostenrijk dan aan Afrika doet denken. De ochtenden beginnen met een heldere lucht, bevroren gras en dampende adem.

Tegelijkertijd zijn dit ook de dagen waarop het leven hier lastig kan zijn. Huizen zijn niet geïsoleerd, warme kleding is schaars en vuurhout is kostbaar. Wat voor ons ‘gezellig koud’ voelt, is voor veel gezinnen gewoon hard afzien.

Daarom zorgen we in deze periode extra voor dekens, warme kleding en voedselpakketten. Kleine dingen die het verschil maken als de temperatuur daalt en de dagen kort zijn.

De Afrikaanse winter is kort, maar intens. En hij herinnert ons eraan dat hulp niet alleen nodig is bij droogte of hitte – maar ook als de kou onverwacht binnenvalt.

In april mochten we opnieuw 800 exemplaren van het boek ‘Jezus Messias’ afleveren bij de Emmaus school. De boeken zijn in het Zulu en worden gebruikt in de klas én thuis. Kinderen lezen of lezen voor aan familieleden die zelf niet kunnen lezen.

Het is mooi om te zien dat de boeken echt gebruikt worden en dat ze bijdragen aan leesvaardigheid en begrip. Fijn dat we opnieuw konden helpen om dit mogelijk te maken.

Dit is Lucky, een goede vriend die we al 20 jaar kennen. Hij is beeldhouwer en maakt zijn kunstwerken met de hand, vaak onder een boom in de Drakensberg.

Elke twee jaar krijgt hij van ons een nieuwe roze overal – zijn handelsmerk inmiddels. Steeds weer dezelfde kleur, omdat hij daar zelf het meest blij van wordt.

Een kleine traditie, maar eentje die ons allebei veel waard is.

Ons verhaal in Markant – over telefoonkabels, tijdzones en de kunst van nabijheid

Een onverwacht verzoek

Toen de redactie van Markant, vakblad voor de gehandicaptensector ons vroeg om mee te werken aan het artikel “Echt contact, ook op afstand”, aarzelden we geen seconde. Het leek ons een mooie kans om te laten zien hoe een vriendschap van meer dan twintig jaar standhoudt, zelfs wanneer er tienduizend kilometer oceaan tussen zit. Wat volgde, werd een driedelige reportage waarin onze wekelijkse videogesprekken met de woongroep van Bartiméus in Doorn centraal staan.

Zuid-Afrika –  we blijven bellen

Onze band met de bewoners van Bartiméus gaat al ver terug. We leerden elkaar kennen toen we nog in Driebergen woonden. Elke zondag namen we een aantal bewoners mee naar de kerk. Na de dienst wandelden we samen over het terrein of dronken koffie bij ons thuis. Kleine gebaren groeiden uit tot grote vriendschappen.

Toen we besloten te emigreren naar Zuid-Afrika en ons volledig in te zetten voor de projecten van Stichting Helping Hands, wilden we dat contact niet verliezen. De afstand veranderde veel, maar niet de verbondenheid. Dankzij WhatsApp en beeldbellen zijn we nog steeds een deel van elkaars leven – iedere week opnieuw.

“Dag Jan, hoe is het met de apen?”

Een doordeweeks gesprek begint steevast met Jan, die met samengeknepen ogen naar het scherm tuurt.

“Wat heb je vandaag gedaan?”
“Naar de sportschool,” antwoordt hij droog.
“Op de loopband?” vraagt Minne.
“Ja.”
“En hoe is het met de apen?” sluit Jan af, want hij wil altijd weten of de brutale Vervet-aapjes nog in onze tuin kattenkwaad uithalen.

Die paar minuten verbale ping-pong zijn misschien klein in tijd, maar groot in betekenis. Jan voelt zich gezien, wij blijven betrokken, en de afstand smelt weg tot pixels op een scherm.

Meer dan alleen beeld

We zijn ook eerlijk: beeldbellen lost niet alles op. We missen de geur van versgebakken oliebollen, de tast van een arm-in-arm-wandeling. Maar technologie geeft ons de kans om wél bij verjaardagen te zingen, wél samen te bidden op Eerste Kerstdag en zelfs om virtueel oordelen te proeven wanneer Jan uitleg vraagt bij het kaasplankje dat in Driebergen al lang niet meer bestaat.

Uitnodiging om mee te doen

Het artikel heeft tot warme reacties geleid: “Kunnen wij ook bellen met onze oud-vrijwilliger?”, vroegen zorgmedewerkers. Absoluut! In de handreiking van Digitaal op Bezoek staan heldere tips voor organisaties om veilige, toegankelijke video-momenten op te zetten.

We zijn dankbaar dat Markant ons verhaal deelde. Blijf dus bellen, berichten sturen, zwaaien en vergeet niet te vragen hoe het met de apen is.

Dixy & Minne

Soms zijn er momenten die je stil maken. Deze maand bezochten we een plek die voor ons een diepe betekenis heeft: de crèche die we 25 jaar geleden hebben helpen oprichten in de Drakensberg. Wat ooit begon als een droom, een veilige plek voor de allerkleinsten om te spelen, te leren en te groeien, is nog altijd springlevend.

We werden hartelijk ontvangen door de juf die er vanaf het begin al stond. Ongelooflijk maar waar: ze zorgt al een kwart eeuw met liefde en toewijding voor de kinderen uit de gemeenschap. Haar betrokkenheid, warmte en geduld zijn de stille motor achter het succes van deze plek.

De crèche is inmiddels de dagelijkse thuisbasis van zo’n 50 kleine kinderen, die hier niet alleen spelen, maar ook hun eerste stapjes zetten richting onderwijs. Alles ademde herkenning: het eenvoudige gebouw, de vrolijke kinderstemmen, de tekeningen aan de muur. Maar wat het meest raakte, was dat de essentie – geborgenheid, aandacht en vreugde – onveranderd is gebleven.

We zijn trots. Trots dat dit initiatief na al die jaren nog steeds staat. Trots op de gemeenschap die het draagt. En vooral trots op de juf, die al 25 jaar lang elke dag opnieuw het verschil maakt.

Dit bezoek herinnert ons eraan waarom we doen wat we doen. Klein beginnen, groot blijven dromen.